Niet veel te melden

Vandaag heb ik lekker gesport en daarna ben ik bezig geweest om de filmkamer verder af te maken. Zo langzamerhand werd het weer een rommelhok en dat was niet de bedoeling.
Morgen komt AS je met mijn zusje even om te winkelen en dar heb ik heel veel zin. Jw is weer lekker terug uit Arnhem en we gaan lekker op tijd naar bed zo. Veel te melden is er niet, maar goed ook dat betekent dat het goed gaat ;)

TV avondje

Vandaag weer creatieve therapie gehad sinds een dikke maand. Best weer wennen zowel om creatief te zijn als de emoties die het oproept. Het is niet niets om de verhalen van andere mensen te horen en je eigen gedachten en gevoelens komen ook behoorlijk omhoog. Toch voelt het ook wel weer goed om emoties toe te laten en er iets mee te doen. Tijdens de therapie zelf was ik vrij rustig, maar eenmaal thuis werd ik wel verdrietig.

Jw is vanavond weer in Arnhem en ik had een lekker avondje voor de tv gepland.Voor ik me goed en wel voor de tv kon nestelen heb ik eerst even een lekker potje zitten grienen ;) Daarna een opgeluchter gevoel en lekker voor de tv gezeten.

Nu maar hopen dat ik vannacht ook lekker slaap. Ik voel me in ieder geval niet meer zo grieperig als gisteravond, in de loop van de middag is dat gelukkig afgenomen.

What's TUP?

Vanmorgen konden we best goed uitslapen ondanks de aanwezigheid van Anne Sophie. Ze heeft tot 09:00 uur geslapen en toen bij ons in bed VPRO-kinderprogramma's gekeken die ik zelf ook erg leuk vind :) Toen ik een jaar geleden veel minder fit was dan nu keken JW en ik het ook altijd op zondagochtend op de bank.
Tegen 11:00 uur gingen we echt uit bed en toen JW al beneden was hoorde ik AS mompelen dat TUP weg was. TUP TUP TUPPIE waar ben je? Ik kon niet verzinnen wat ze nou kwijt was. Na even denken kwam ik erachter dat ze daar JW mee bedoelt ! Ik noem JW altijd ' Toppie' en zij heeft daar TUP van gemaakt. We zijn nu KAKA en TUPPIE Top.

Tegen de middag werd ze opgehaald door mijn ouders en daarna zijn JW en ik even gaan sporten en lekker in de sauna geweest.

Aan het einde van de middag hebben we de kachel aangedaan en films gekeken. Ook ( zoals te zien) lekker crea geweest met mijn blog. Beide voelen we ons niet helemaal fit, het gevoel alsof er een griepje aankomt. Ik hoop dat het niet doorzet en dat het door veel slapen en niet te gek doen niet doorzet.

Tussen twee schatjes

Ik lig in bed tussen twee schatjes ;) LInks AS die even bij ons in bed ligt en ik zometeen in haar eigen bed moet leggen. Rechts JW die ik er maar niet uitzet.
Vandaag hebben we dus op AS gepast. Vanmorgen haar uit Emmen opgehaald en toen bij mijn opa en oma langsgeweest. Echt veel te lang niet geweest en nu bijgekletst.

Ik voel me best goed, zeker als ik op AS kan passen word ik altijd erg vrolijk. Ik typ niet een te lang verhaal want ik typ ze allemaal wakker hier en ga zelf ook maar slapen.

Kreeft

We komen net terug uit de stad van een etenje met JW's zus en ouders. We hebben gegeten bij " Bistro het gerecht' in de stad.
Het was echt supergezellig. Voor het eerst in mijn leven kreeft gegeten , best lekker.

Morge gaan we oppassen op Anne Sophie,morgen halen we haar al op tijd op. Nu dus slapen en een niet al te lang blog.

4 Mijl

We zijn vanavond even bij de HBES-bakker geweest, naja alleen H was er niet (jammer,maar zelfs bij zijn afwezigheid wordt het laat!). Ze hadden eventueel een startnummer voor me voor de 4-mijl....Dat is volgende week en ik heb serieus even getwijfeld om mee te doen. Maar met mijn tenen en de vermoeidheid na de bergtocht leek het me geen goed plan. Wel heel lief dat ze eraan gedacht hebben.

Ik heb al zo lang niet meer hardgelopen ik betwijfel of ik het nog wel kan..

Ik ga nu snel slapen want ik ben net zo blij dat ik me weer wat energieker voel!

Schrijven

Vandaag ben ik even in Emmen geweest bij de kennis die me ook op mijn bruiloft heeft gekapt. Ze heeft mijn haar even bijgeknipt en ik ben blij met het resultaat. Nog steeds zou ik willen dat mijn haar anders zat maar dit is beter dan het was. Na het kappersbezoek heb ik even gelunched bij mijn moeder en in de middag bij een oud collega langsgeweest. Ja ik weet het veel te druk, eigen schuld;)
Nu zit ik lekker op de bank , JW is bij de partnergroep van het Behouden Huijs en ik ben benieuwd wat hij er vanavond van vindt.

Terwijl ik bezig ben met mijn blog en me bedenk wat ik zal schrijven zit ik me te bedenken waar ik het ooit voor begonnen ben en wat het nu nog voor me betekent.

Ik ben mijn blog begonnen in alle hectiek van mijn ziekte. Directe familie en vrienden kon ik op de hoogte houden samen met JW en mijn gevoelens kon ik van me afschrijven. Ik schroomde niet voor mijn emoties en kreeg en krijg veel steun via mijn blog.

In de loop van de tijd zijn er steeds meer mensen mijn blog gaan lezen. Mensen die ik persoonlijk ken, maar ook mensen die ik alleen virtueel ken en zelfs mensen die ik gewoon helemaal niet ken. Ik weet alleen dat ze mijn site bezoeken als ik in de bezoekersstatistieken kijk. Het bezoekersaantal stijgt nog steeds gestaag en dat vind ik wel leuk om te zien.

Mijn blog heeft na een dik jaar nog steeds dezelfde functie voor me. Het is fijn om een hechte groep mensen , die heel dichtbij me staat elke dag op de hoogte van mijn wel en wee te kunnen houden. Ook voor mezelf heel prettig om bij te houden hoe ik me voel elke dag en wat ik heb gedaan.

Mijn gevoelens, gedachten en de keuzes die ik maak in mijn leven en die ik hier op mijn blog beschrijf staan vooral in verband met mijn ziek zijn. Algemene te persoonlijke dingen zet je niet op een blog en mensen die mij echt goed kennen weten ook veel meer dan hier te lezen is. Sommige dingen die echt in relatie tot mijn ziek zijn staan zet ik toch niet op mijn blog. Ik ben te huiverig voor reacties van mensen , of om me te kwetsbaar op te stellen. Er zijn ook mensen waar ik erg in teleurgesteld ben en die volgensmij ook gewoon mijn blog lezen.

Maar goed voor al die gedachten en gevoelens die ik hier niet kwijt kan en wel horen bij mij en bij mijn ziek zijn heb ik wel behoefte ze van me af te schrijven. Ik ben bezig een tweede dagboek te maken. Dan kan ik elke dag lekker twee blogjes bijhouden waarvan er 1 online gaat:) Ik hoop dat dat mij net zo helpt als mijn blog want schrijven is voor mij toch wel een erg fijn hulpmiddel om te ontladen.

Vlagen

Veel bijzonders heb ik niet gedaan vandaag. Eigenlijk ligt het in mijn planning om de dinsdag en de donderdagochtend naar mijn werk te gaan, maar het lukt me gewoon niet goed om het op te pakken.

Momenteel is mijn grootste worsteling, mijn draai vinden in het invullen van mijn dag. Ik verveel me nog niet, maar ik realiseer me wel dat ik voor de komende tijd wel wat stuctuur in mijn dag moet krijgen. Ook realiseer ik me dat ik echt dagen moet hebben om uit te rusten. Dat heb ik vandaag ook gedaan en ik merk dat ik het echt nodig heb. Het lijkt wel alsof de tarceva me in vlagen 'aanvalt'. Vandaag ook weer een paar keer keihard naar de wc gerend, erg moe en meer huiduitslag.

Ik ben allang blij dat ik ondanks mijn diagnose zoveel dingen onderneem. Ik ben niet in een depressie geraakt en compleet verslagen op de bank blijven zitten. Nee ik ben juist enorm keihard gaan leven, soms te intens dat ik echt een paar dagen moet uirusten. Dat intense leven maakt dat ik me ook realiseer hoe geweldig ik het eigenlijk vind. Er gebeuren zoveel leuke en mooie dingen dat ik het soms alleen maar moeilijker vind om te accepteren dat ik er niet zo lang van kan genieten als ik gedacht had.

Zusje jarig

En vandaag alweer een verjaardag! Mijn zusje is jarig en ik zou er pas 's-avonds heengaan en dan blijven slapen. Ik kon vanmiddag al die kant op omdat het Behouden Huijs niet doorging vanmiddag. Omdat ik er toch al op tijd was ben ik ook weer naar huis gegaan, lekker in mijn eigen bed. De verjaardag was gezellig en ik ben samen met een vriendin van mijn zusje weer naar huis gegaan met de interliner.

Die vriendin die is eigenlijk ook wel een soort van vriendin van mij geworden. Ik heb altijd enorm veel lol met haar en mijn gaafste stapavonden in Groningen waren met haar erbij. Op de terugweg in de bus hadden we het over mijn ziek zijn en ze vertelde mij over de laatste keer dat ze mij zag voor ik te horen kreeg dat ik ziek was. Ik sportte in dezelfde sportschool als zij en na een spinningles sprak ik haar in de kleedkamer. Ze vroeg hoe het ging en ik heb toen gezegd tegen haar dat ik me niet zo super voelde en soms wel dacht dat ik longkanker had...Zij dacht toen echt dat kind is gek, sport zich helemaal suf hier en denkt dat ze longkanker heeft.

Eraan terugdenkend is het wel heel gek dat ik gewoon tijden keihard doorgesport heb tot het echt niet meer ging. Het leek wel een soort van verdringing, als ik sportte, dan kon het niet ook niet zo ernstig zijn..

Verjaardagen

Vanmorgen lekker uitgeslapen bij mijn zusje. Ik had het echt enorm nodig. Lekker verwend met een broodje met ei en die samen met Anne Sophie voor de tv op de bank opgegeten. Mijn zusje had er een kind bij :)

Ik voelde me enorm moe vandaag, mijn huid is ook weer erg onrustig. Het viel JW zelfs op toen hij terugkwam van de Lanparty. Misschien komt het ook wel doordat hij me een paar dagen niet gezien heeft en dat het dan weer heel erg opvalt ofzo. Ik heb het idee dat als de huiduitslag toeneemt dat ik me dan ook wat lamlendiger voel. Ook mijn haar is een drama weer, woensdag gaat een goede kennis die me ook op de bruiloft heeft geknipt even knippen. Naja knippen we gaan samen kijken of er nog iets van te bakken valt van dat haar va mij ;)

Aan het einde van de middag naar de verjaardag van JW's moeder geweest. Supergezellig, lekker in de tuin gezeten en nu moeten we nog even naar de HBES-bakkers. De 'H' is jarig en ik maak het nu echt niet te laat want dan kan je me morgen echt opdweilen.

Kort en suf

Poe het was echt laat vannacht. Vandaag had ik afgesproken om naar mijn zusje te gaan. We zijn even de stad in geweest en ik was echt een beetje duf. Ik blijf vannacht ook bij mijn zusje slapen. Ik moet echt op tijd naar bed want even een nachtje flink doorhalen merk ik meteen. Het was wel echt de moeite waard in ieder geval.

IK ben benieuwd hoe het met JW is. Ik had hem vannacht nog aan de telefon dus ik denk dat hij ook wel moe is, hoewel het gamen vast voor veel adrenaline zorgt.

Net als mijn mood, vandaag maar een kort en suf berichtje en zometeen naar bed ;)

Wat een tijd

JW is dit weekeind naar een game-weekeind. Ik weet nog goed dat het vorig jaar een van de eerste keren was dat hij wegging net na mijn diagnose. Toen bleven mijn zusje en Annne Sophie het hele weekeind bij me en ik was er toen slecht aan toe. Onder de pukkels, ontzettend bang en ik kwam de deur nauwelijks uit. Als ik mijn blog van dat weekeind lees dan zit ik er nu toch wel even anders bij.

De huiduitslag is niet weg maar stukken beter, mijn haar is dunner en mijn tenen zijn pijnlijk, maar ik heb wel een dikke bergbeklimming achter de kiezen en zoveel meer energie dan toen.

Vanavond heb ik heerlijk gegeten bij de HBES-bakkers, en pospstars gekeken en wijtjees gedronken en erg goede gesprekken gehad bij de houtkachel tot nu . 3.30. wat een tijd wat een tijd ;)

Weer een uitvaart

Alweer een uitvaart gehad vandaag. Ik vond het heel verdrietig, maar kon er beter tegen dan vorige week bij de crematie van mijn oma. Wel merk ik dat ik mee ga nadenken over mijn eigen 'einde' . Hoe wil ik dat precies? Sinds het bergopwaarts met me is gegaan heb ik dat nadenken erover even geparkeerd. Nu ik binnen twee weken twee uitvaarten meegemaakt heb, ben ik hier toch meer over gaan nadenken. De hoofdvraag 'cremeren of begraven' weet ik nog niet te beantwoorden. Vandaag bedacht ik me dat het wel mooi is om wat as in een urn of sieraard achter te laten. Bij het horen van muziek denk ik de laatste tijd vaak, zou ik dat op mijn uitvaart willen? Er zijn wel een paar nummers die op mijn lijstje staan.

Best zware gedachten dus vandaag en ik merk het meteen aan mijn humeur en mijn fitheid. Ik had bijna op slippers naar de begrafenis gemoeten want mijn tenen zijn behoorlijk ontstoken. Vooral mijn rechterteen is erg ontstoken. Ik moet echt zorgen voor voldoende ruimte in de schoenen en het beste is om gewoon op slippers te lopen. Doe ik dat niet, dan ben ik bang (en JW's moeder ook) dat ik binnenkort niet meer kan lopen van de pijn.

Thuis dus maar zoveel mogelijk de slippers aan en ruime schoenen kopen.

Uitgerust

Vannacht weer lekker in eigen bed geslapen. In Zwitserland hadden we ook een lekker bed, maar er gaat niets boven je eigen :) Ik voel me beter dan gisteren, weer uitgerust in ieder geval. Ik denk dat ik behoorlijk oververmoeid was gisteren. De bergtocht, de terugreis en dan word je sneller emotioneel. Het enige waar ik ontzettend last van heb is mijn teen, de nagelriemen zijn weer helemaal ontstoken. Lopen wordt zelfs pijnlijk tenzij ik de pijn negeer en er doorheen loop. Mijn andere teen begint ook al pijnlijker te worden dus dat is wel een beetje balen.

Morgen komen de ouders van JW even,  JW's moeder is zo lief om haar pedicure koffer mee te nemen en er even naar te kijken. Ik weet niet meer zo goed wat ik moet doen na de voetenbadjes, fucidine en slippers.

Morgen ga ik naar de begrafenis van mijn oom. Ik zal het wel weer moeilijk vinden, maar heb het gevoel dat het goed is als ik wel ga.

Home

We zijn weer veilig thuisgekomen. Vanmorgen om 11.30 met de taxi naar het station gegaan en toen met de trein richting Geneve. We vlogen om 1500 uur en om 16.30 waren we op Schiphol. Toen weer met de trein richting Groningen en nu lekker thuis. Eenmaal thuis stond er een heerlijke appeltaart in de oven (jammie).

Zoals altijd na een vakantie bekijk ik meteen de post en hier zat een rouwkaart bij. Er is een oom van me overleden..
Vorige week zag ik hem nog op de crematie en zo kom je terug van vakantie en is hij overleden. Heel raar. Ik had niet echt een band met hem en zag hem niet zoveel, maar het is toch wel een naar idee. Hij moet al heel lang met heel veel pijn hebben rondgelopen zonder het aan iemand te hebben verteld, want hij bleek vergevorderde darmkanker te hebben. Ik vind het enorm naar voor zijn kinderen en heb er een heel gek gevoel bij.

De rouwkaart maakte mij toch al niet zo blije humeur er niet beter op. Ik heb een ontzettend gave minivakantie gehad in Zwitserland, weer een prestatie geleverd die ik bijna niet voor te stellen vind en toch voel ik me niet blij. In de trein moest ik denken aan al die keren dat ik ook in de trein zat voor mijn studie in Maastricht. Week na week kroop ik er weer in om naar Maastricht te reizen of vanuit Maastricht naar huis. Keihard studeren in de trein. Later zat ik vanuit Groningen, toen ik hier studeerde, heel veel in de trein richting Den Haag omdat JW daar woonde. Ik hoorde allemaal studenten om me heen en bedacht me hoe gaaf die tijd eigenlijk was. Ik werd opeens zo verdrietig toen ik aan die periode dacht.

Wie had nou kunnen denken dat niet veel jaren na mijn studie ik in deze situatie zou belanden? Je weet nooit wat er op je pad komt en niemand vraagt er om. Ik ben zo blij met wat ik nu allemaal kan en doe. Ook besef ik me heel goed hoe ontzettend veel leuke lieve mensen er om mij heen staan. Toch werd ik verdrietig, heel verdrietig om de situatie waar ik nu in zit. Tranen rolden over mijn wangen,ik probeerde ze te verbergen achter mijn net aangeschafte petje (voor de steeds gekker wordende kruinen in mijn haar), maar ik kon ze niet echt inhouden. Soms dringt gewoon heel goed tot je door dat het heel erg is wat er aan de hand is, word je bang voor wat er nog gaat komen en ben je boos dat het je overkomt.

Ik weet dat het niet helpt en dat het geen zin heeft je zo boos en verdrietig te maken maar ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die, als ze dit overkomt, deze emoties niet krijgen.

Chamonix

Vandaag weer een superleuke dag gehad in Zwitserland. Vandaag zijn we naar Chamonix geweest. Een toeristisch dorpje waar veel wandelaars en in de winter veel wintersporters komen. We hebben er gewinkeld , erg leuk 'PEAK' vest gescoord, een stoer sportkledingmerk en op een terras wat gegeten en gedronken. Ik heb wel enorme spierpijn de tweede dag na de wandeling. Sjonge als ik er goed over nadenk is het niet voor te stellen dat ik zo'n tocht heb gemaakt. Het was echt enorm zwaar, vergelijkbaar met de tocht die ik met JW gemaakt heb in Oostenrijk. De tocht in Oostenrijk was langer en minstens zo steil, en had meer hoogte meters. Deze tocht ging niet geleidelijk aan steiler, maar had enorme steile stukken zonder vlakke stukken ertussen. Het was dus echt doorbijten en continu stijgen.

Gisteren hebben we de hele avond filmpjes gemonteerd en foto's bekeken. Supergezellig om met zijn allen te doen en ik heb dus nog een filmpje om te plaatsen vandaag. Dit filmpje is gisteren genomen toen we op het meer van Geneve hebben gevaren en ik van de kapitein die ons meenam mocht sturen. Ik heb flink wat gas gegeven en vloog over het water, superkickengevoel!

Klik HQ aan voor beste kwaliteit.

Filmpje

Vandaag heb ik enorm uitgeslapen, tot half elf. Lekker buiten in het zonnetje ontbeten en toen een gave boottocht gemaakt op het meer van Geneve. Niet veel tekst vandaag op mijn blog, maar.... wel een impressie van gisteren. Morgen die van vandaag.

Het filmpje is het mooiste als je hem in HighQuality (HQ) kijkt.

Yeah

Yeah gisterochtend hebben we heel relaxed ontbeten en onze spullen gepakt en zijn we weggereden richting de ' Dents du Midi' om te beginnen aan het ' voorstukje' van de hoogste top van deze bergen ruim 3200 m). Gisteren hebben we 600 meter geklommem naar de ' slaaphut', ongeveer twee uurtjes lopen. We waren er om 1500 uur ongeveer. Toen hebben wel lekker buiten gezeten, in de hut gegeten en op tijd gaan slapen om de toch van vandaag te kunnen maken.

Vanmorgen stond er 1400 meter stijgen op het programma. We vertrokken om 7.30 en het was een supermooie tocht, maar ook erg zwaar. Fysiek kon ik het goed volhouden, maar er zaten ontzettend lange steile stukken bij met veel stenen en gruis. Het was pittig maar ik heb het weer gehaald en het was een supergezellige dag. We waren om 1900 uur 's-avonds weer beneden bij de auto, hebben lekker gegeten met zijn allen en zijn toen weer naar huis gegaan.

Eenmaal thuis met mijn teen in een voetenbad gezeten want die heeft het zwaar te verduren gehad. IK heb genoten, het is hier supergezellig en ik ga nu heerlijk slapen en hopen dat ik morgen een beetje kan lopen en niet teveel spierpijn heb ;)

Morgen volgen nog wel wat foto's van de tocht.

Veilig aangekomen

We zijn veilig aangekomen gisteravond en hebben besloten vandaag niet meteen met een zware tocht te beginnen. Zometeen gaan we lekker ontbijten en dan rustig de tas inpakken en die kant op. Ik ben benieuwd hoe het gaat.
Een kort berichtje alleen om even te zeggen dat alles goed is.

Nog even

Nog even snel een blogje voor we in de trein stappen.
Gisteravond kwam JW thuis en hij weet nog niet zo goed wat hij van de partnergroep moet vinden. Uit eigen ervaring weet ik dat je altijd even moet wennen in een groep en dat je altijd zo veel vooroordelen hebt die later altijd anders blijken te zijn.

Maar goed eerst andere dingen te doen dan partnergroepen:) Zometeen worden we opgehaald door de HBES-bakkers en afgezet op het station. Morgenvroeg vertrekken we al heel vroeg voor een wandeltocht. "s-nachts zitten we in een hut bovenop de berg en ik weet niet of ik daar bereik heb. ZO ja, dan zal ik proberen een korte log te schrijven met mijn I-phone zo niet dan volgen de stoere verhalen de dag erna!